12 zawodników z rekordami życiowymi poniżej 2:10 stanie do walki o zwycięstwo w niedzielnym Mainova Frankfurt Marathon. Start pierwszej fali zaplanowano na godz. 10:00. Największa rywalizacja może rozegrać się między dwoma zawodnikami zajmującymi 2 miejsca w ubiegłych edycjach. Etiopczyk Kelkile Gezahegn w ubiegłym roku uzyskał 2:06:56, a Kenijczycy Martin Kosgey w 2016 r. – 02:07:22. Każdy z nich chciałby w końcu sięgnąć po upragnione zwycięstwo. Jednak to Kelkile wydaje się być w lepszej formie, w tym roku, wiosną w Rotterdamie uzyskał 2:05:56. Lepszy rekord życiowy ze startującej elity ma tylko Wilson Chebetm, nazywany często „Mr Amsterdam”, gdzie był niepokonany na królewskim dystansie trzy razy z rzędu, w lata 2011-2013.

Spodziewać się można również niespodzianek. Na liście startowej jest spora grupa debiutantów z Afryki, wśród nich Alex Kibet, Kenijczyk, który w zawodach Ras Al Khaimah (Zjednoczone Emiraty Arabskie) pokonał dystans półmaratonu w czasie 59:06.

Elita mężczyzn

  • Wilson Chebet KEN 2:05:27
  • Kelkile Gezahegn ETH 2:05:56
  • Gilbert Yegon KEN 2:06:18
  • Martin Kosgey KEN 2:07:22
  • Arne Gabius GER 2:08:33
  • Bira Seboka ETH 2:08:51
  • Weldon Kirui KEN 2:09:06
  • Hiroyuki Yamamoto JPN 2:09:12
  • Tsedat Abeye Ayana ETH 2:09:26
  • Tadashi Isshiki JPN 2:09:43
  • Akinobou Murasawa JPN 2:09:47
  • Amos Mitei KEN 2:09:56
  • Vincent Yator KEN 2:10:38
  • Debiut Alexa Kibeta KEN
  • Debiut Asefa Tefera ETH
  • Debiut Kennetha Keter KEN

Kobiety pobiegną poniżej 2:20?

Organizatorzy pokładają spore nadzieje w starcie pań. Wśród nich nie zabraknie Mare Dibaba, która jako jedyna na liście ma rekord życiowy poniżej 2:20. Wynik 2:19:52 uzyskała dwukrotnie, ale w latach 2013 r. i 2015 r. W tym roku w Londynie dobiegła z czasem 2:27:45, zajmując 7. lokatę. Przed miesiącem triumfowała podczas półmaratonu w Glasgow z czasem – 1:09:15.

Jej głównymi rywalkami będą: Haftamnesh Tesfay, która w styczniu w Dubaju w debiucie zajęła 5. miejsce z czasem 2:20:13 oraz Dera Dida, również debiutująca w Dubaju, gdzie uzyskała 2:21:45.

Organizatorzy mają nadzieję, że któraś z pań upora się w końcu z barierą 2:20, a tym samym poprawi dotychczasowy rekord trasy, który od 2012 r. należy do Meselech Melkamu z Etiopii, która w swoim debiucie uzyskała 2:21:01, był to trzeci najszybszy debiut maratonu wszechczasów.

Elita kobiet

  • Mare Dibaba ETH 2:19:52
  • Haftamnesh Tesfay ETH 2:20:13
  • Dera Dida ETH 2:21:45
  • Meskerem Assefa ETH 2:21:45
  • Betsy Saina KEN 2:22:56
  • Valentine Kipketer KEN 2:23:02
  • Abebech Afework ETH 2:23:33
  • Nancy Kiprop KEN 2:24:18
  • Belaynesh Oljira ETH 2:24:21
  • Reia Iwade JPN 2:24:38
  • Bedatu Hirpa Badane ETH 2:25:50
  • Janet Rono KEN 2:26:03
  • Sara Hall USA 2:26:20
  • Gladys Tejeda PER 2:28:12
  • Katharina Heinig GER 2:28:34
  • Sylvia Medugu KEN 2:29:09
  • Lindsay Flanagan USA 2:29:28

Szybka Trasa

Frankfurt Marathon jest jednym z najszybszych maratonów. Od 2009 r. należy do prestiżowej grupy IAAF Gold Label Road. Przez lata podczas maratonu poczyniono ogromne kroki w rozwoju imprezy, a obecnie każdego roku startuje około 15 000 zawodników.

Historia wyścigu sięga 1981 roku. Było to wielkie wyzwanie dla organizatorów, ale dzięki wsparciu dużej niemieckiej firmy chemicznej: Hoechst z siedzibą we Frankfurcie, udało się. 17 maja legendarny Emil Zatopek dał sygnał startowy do biegu w którym udział wzięło ok. 3 tys. biegaczy, których dopingowało ok. 15 000 widzów. Zwycięzcą został Szwed Kjell-Erik Stahl – 2:13:20. W kolejnych latach liczba chętnych wzrastała. W 1986 r. z powodu wycofania się głównego sponsora, zawodów nie rozegrano. Tego samego roku powstała jednak nowa organizacja i wspólnie z zaangażowaniem urzędu miasta powrócono do wydarzenia na nowej trasie i jesienną porą. Jednak, gdy Maraton w Berlinie zaczynał przykuwać coraz większą uwagę społeczeństwa biegowego, Frankfurt stawał się coraz mniej międzynarodowymi zmaganiami, a dominować zaczęli zawodnicy z Niemiec. W 2002 r. zdecydowano się na kolejną zmianę organizatora. Imprezę przejął Jo Schindler, którego głównym zadaniem było przekształcenie dotychczasowych zawodów w imprezę światowej klasy. Jedną z takich zmian było przeniesienie mety. Od 2003 roku linia mety we Frankfurcie zlokalizowana jest w hali targowej. Tego samego roku odnotowano pierwszy sukces. Zwycięzca, Kenijczyk Boaz Kimaiyo uzyskał 2:09:28, jako pierwszy łamiąc barierę 2:10. W 2009 r. uzyskano już poniżej 2:07, a od 2011 r. rekord należy do Wilsona Kipsang, który uzyskał 2:03:42. Plasuje to Frankfurt na 3. miejscu najszybszych maratonów na świecie, za Berlinem i Londynem. Szybciej biegano również w Bostonie, ale trasa nie spełnia wymogów IAAF.