ASICS Corporation to jedna z czołowych, japońskich marek specjalizująca się w produkcji m.in. sprzętu sportowego, mocno zakorzeniona w środowisku biegaczy. Posiada blisko 70-letnią historię, a 10 lat temu utworzony został jej oddział w Polsce.

Dokładnie sto lat temu 29 maja 1918 r urodził się jej założyciel Kihachiro Onitsuka, który odegrał znaczącą rolę w historii rozwoju sprzętu sportowego. Zmarł 29 września 2007 r., ale do dziś marka kontynuuje ideę swojego pomysłodawcy m.in. kampanią „I Move Me” zachęcającą do aktywności.

Początki…

Kihachiro Onitsuka po II Wojnie Światowej zaczynał pracować jako tzw. Salarymen. Nie mógł jednak znieść nastawienia swojego szefa, którego obchodziły tylko własne interesy. Po trzech latach odszedł z firmy. Uważał, że jako ocalały z wojny ma misję do spełnienia, ma pomóc młodym ludziom stać się dobrymi członkami społeczeństwa. Niska samoocena młodych ludzi zamieszkujących tereny dotknięte wojną była coraz bardziej zauważalna.

Pewnego dnia Onitsuka usłyszał słowa starożytnego satyryka „Jeśli modlisz się do Boga, módl się o zdrowy umysł w zdrowym ciele”. Wiedział, że sport jest najlepszym sposobem na edukację młodych intelektualnie, moralnie i fizycznie. Postanowił produkować buty sportowe, które mogłyby zachęcić młodych do aktywności. Nie miał doświadczenia w szewstwie. Miał za to entuzjazm i cel. Postawił na buty do koszykówki, wówczas uznawane za najtrudniejsze buty sportowe do zaprojektowania. Wiedział, że jeśli uda mu się przezwyciężyć wysoką przeszkodę na starcie, będzie mógł również przezwyciężyć inne przeszkody. Nie było jednak tak kolorowo. Pierwszy prototyp nad którym spędzał dnie i noce przy biurku, który pożyczył mu ojciec, zaniósł trenerowi koszykówki w Kobe High school. Model nie spełniał jednak wymagań, a sam twórca usłyszał, że jego propozycję trudno nazwać butami do koszykówki i że powinien więcej dowiedzieć się o samej grze by zrozumieć zapotrzebowanie.

onitsuka tigerOnitsuka nie zrezygnował. Skorzystał z rad i zaczął analizować ruch zawodników podczas treningu. Zrozumiał jak istotna jest dla nich przyczepność. Przełomem okazał się obiad przygotowany przez mamę Onitsuki. Jednym z głównych składników była ośmiornica. Jego oczy skupiły się na mackach przyssanych do dna. Postanowił zastosować taki układ w podeszwach tworzonych przez siebie butów. Ten zabieg sprawił, że buty mocno wyróżniały się na tle konkurencji, ale zarazem miały tak dużą przyczepność, że gracze przewracali się doznając kontuzji. Dokonano więc kolejnej zmiany – przyssawki stały się płytsze. Tak powstał model „OK” od inicjałów twórcy, a zespół licealny, który użytkował te buty, wygrał mistrzostwa.

Pewność siebie Onitsuki wzrosła, ale świadomość marki wciąż była niska. Nie było też kanałów dystrybucji. Twórca stał się podróżującym sprzedawcą, ale częściej niż nocując w hotelach, spał na ławkach na dworcach kolejowych. Zaczął cierpieć na gruźlicę, w wyniku czego został zmuszony do hospitalizacji. Na szczęście w tym czasie wprowadzono nowy lek. Gdy odzyskał zdrowie stał się bardziej pozytywny, a oferta produktów marki zaczynała się rozszerzać.

Marathon Tabi

Marathon Tabi

Marathon Tabi

Onitsuka od samego początku wykazywał zaangażowanie w innowacje. Po butach siatkarskich tenisowych w kręgu coraz większego zainteresowanie były buty maratońskie. Pierwsze Marathon Tabi powstały w 1953 r. Wzorowane były na popularnych wówczas skarpetach Tabi. To w nich biegali maraton m.in. Shizo podczas  w Igrzysk Olimpijskich w Sztokholmie (1912) i Sohn Kee-chung złoty medalista Igrzysk Olimpijskich w Berlinie (1936). Początki Tabi sięgają XV wieku, kiedy to zaczęto importować bawełnę z Chin. Umożliwiło to masową produkcję skarpet, które aby umożliwiać noszenie z tradycyjnymi sandałami kraju, opracowano z podzielonymi palcami. Pierwsze Marathon Tabi również opierały się o tę koncepcję. Dodatkowo zawierały gumową podeszwę, aby zwiększać odporność na zużycie. Były jednak trudno dostępne do czasu kiedy ASICS rozpoczął ich sprzedaż za pośrednictwem Phil Knight’s Blue Ribbon Sport.

Marup

Po Maratonie Tabi Onitsuka wraz ze swoim zespołem rozpoczął dalsze poszukiwania rozwiązania w celu zaspokojenia potrzeb biegaczy długodystansowych m.in. badając piankowe podeszwy. Technologia umożliwiające taką produkcję pojawiła się co prawda już w połowie lat pięćdziesiątych, ale dopiero Onitsuka przyczynił się do jej rozwoju w Japonii. Tak powstały buty MARUP w których nazwa była syntezą słów „maraton” i „up”. Buty stworzone zostały m.in. specjalnie dla reprezentacji kraju na Igrzyska Olimpijskie w Melbourne w 1956 roku. Nowa podeszwa zapewniała większą elastyczność i amortyzację, wcześniej niemal cała podeszwa tworzona była tylko z gumy. Zatroszczono się także o ścięgno Achillesa przy konstrukcji cholewki. W 1959 r. dokonano małej rewolucji w tym modelu, udoskonalone materiały zaowocowały modelem Super Marup, były to wówczas najlżejsze buty w ofercie biegowej. Na kolejne Igrzyska w 1960 r. marka również wyprodukowała specjalną linię z motywem wschodzącego słońca. Czerwone otrzymały panie, zielone – panowie.

Magic Runner

Rozwój postępował. Długodystansowcy dzielili się swoją wiedzę. Zwracali uwagę, że ich największym problemem są pęcherze. Kihachiro podjął się znalezienia rozwiązania. Wg pierwszych analiz pęcherze powstające na dystansie maratońskim były spowodowane ciepłem generowanym przez wstrząsy i tarciem między stopą a ziemią, wystarczyło znaleźć dobry system chłodzenia. Onitsuka czerpał inspirację z systemów chłodzenia w samochodach. Próbował z wodą w podeszwie. Nie była to jednak dobra droga. Same buty stawały się zbyt ciężkie, a stopy były przemoczone, skóra zaczynała marszczyła. Wtedy przyjrzał się silnikowi motocykli i systemowi chłodzenia z wykorzystaniem powietrza. To było to, to był pomysł na „Magic Runner”. Onitsuka wykonał otwory w różnych częściach buta umożliwiając przepływ powietrza. Celowo również podeszwa została zakrzywiona. To ten model miał na sobie Kenji Kimihara kiedy zdobył srebrny medal w maratonie na Igrzyskach Olimpijskich w Meksyku (1968).

Buty przykuły uwagę nawet wspaniałego wspaniałego bosonogiego mistrza maratonu Abebe Bikila, który również zaczął z nich korzystać.

Kolce lekkoatletyczne

Oferta wciąż się poszerzała. W 1964 r. wyprodukowane pierwsze w ofercie marki kolce lekkoatletyczne, również głównie z myślą o Igrzyskach Olimpijskich, tym razem w Tokio. Nie opracowano jeszcze możliwości wymiany kolców, więc model FIXED-PIN posiadał kołki przymocowane na stałe. Mimo to produkty stawały się coraz powszechniejsze także wśród czołowych sportowców z innych krajów niż Japonia, którzy zdobywali srebrne i brązowe medale na olimpiadzie w Tokio w 1964 roku.

W międzyczasie pracowano również nad wodoodpornością butów. W 1996 r. to obiegu trafiły buty maratońskie Marat Clarino. Sztuczną skórę Clarino i jej właściwości znano już od dawna, ale ze względu na sztywność wydawało się być niezwykle trudno będzie zastosować ją w butach maratońskich. W 1965 r. testujący model Toru Terasawy wygrał maraton Beppu-Oita Mainichi w obuwiu wykonanym z tego materiału. Po biegu przekazał swoje sugestie. Jakość poprawiono i model został rozpowszechniony.

Nie zapominano także o kolcach lekkoatletycznych. W tym samym roku na półkach pojawiły się kolce RUNSPARK DS-SP. Popularyzowane z hasłem „Break the rekord”. Był to zarazem pierwszy w Japonii model z wymiennymi kolcami. Trzy wymienne długości pozwalały zawodnikowi dopasować swoje potrzeby do zmagań w których uczestniczył.

Ciągły rozwój

Nie spoczywano na laurach. W 1967 r. Marat Nylon były kolejną rewolucją dla maratończyków. Zawierały cholewkę wykonaną z trójwarstwowego materiału. Co jednak bardziej znaczące – nie były klejone, a tym samym zachowywały dobrą oddychalność. Cholewkę w kolejnych latach zmieniono także w kolcach, które zawierały materiały wysokiej jakości m.in. skórę licową (zamsz cielęcy). Pracowano także nad nową podeszwą.

Ohbori

W 1972 r. spore zainteresowanie wzbudzał model Ohbori. To w nich Frank Shorter zwyciężał w maratonie Fukuoka w latach 1971-1974. Z czego w 1974 roku nosił zaktualizowaną i ulepszoną wersję. Model po raz pierwszy wykorzystywał piankę EVA. Z czasem powszechnie wykorzystywaną przez wielu producentów.

Zmiany w obuwiu maratoński i jednocześnie równoległe w kolcach lekkoatletycznych. Chociaż regulamin konkursu Federacji Związków Lekkoatletycznych Japonii (JAAF) określał w wymogach obuwia liczbę sześciu kolców, nowa propozycja wypuszczona w 1974 r, miała siedem otworów na kolce, ale jedna służyła do regulacji, tak aby zawodnicy mogli zmieniać punkty mocowania zgodnie z ich preferencjami. Po raz pierwszy wykorzystano również piankę EVA na pięcie.

Narodziny ASICS

Znaczące zmiany dla samej struktury firmy nastąpiły w 1977 r. Wtedy to narodził się ASICS Coproretion z fuzji Onitsuka Co., Ltd., GTO Co., Ltd., i Jelenk Co., Ltd. Japońska gospodarka pozostawała wówczas w stagnacji,  a jej przyszłość była niepewna. Trzy spółki postanowiły się połączyć by wspólnie przetrwać ten okres i otworzyć się jeszcze bardziej na globalny rynek. Nazwa to początkowe litery „Anima Sana In Corpore Sano” – „w zdrowym ciele, zdrowy duch”. Sama fraza to filozofia firmy, która wyraża silne pragnienie, aby „ludzie na całym świecie żyli w zdrowiu i szczęściu poprzez sport, a my chcemy pomóc temu celowi, przyczyniając się do globalnej kultury sportowej jako generalny producent sprzętu sportowego„. Logo „asics” zaprojektował Herb Lubalin, znany jako Bóg typografii.

Wciąż pracowano nad nowinkami w butach biegowych. Zamiłowanie do biegania wśród społeczeństwa kwitło, ale wg wstępnych analiz większość biegaczy wolała raczej biegać w nocy niż w dzień. Ponieważ bezpieczeństwo było bardzo ważne, do pięt dodawano taśmę odblaskową. Powstawały kolejne modele TIGER PAW HJ-81, MARATHON SORTIE, TARTHER, a także najlżejsze wówczas na świecie buty maratońskie MARATHON SORTIE UL-100 o wadze 100 g ± 5 g (25,5 cm).

W 1986 r. kolejna z propozycji Freaks zawierała nowy materiał GEL, który miał absorbować wstrząsy. W kraju buty model występował pod nazwą FREAKS, ale nazwa handlowa za granicą to GT-II. Firma słynęła z reklam telewizyjnych, w których jajo spadała z wysokości na amortyzującą płytkę Gel, nie rozbijając się ani nawet nie podskakując, ale wykonując idealne lądowanie.

Marka rozwijała się dalej. Powstawały nowe odziały i kolejne produkty, także ze wsparciem jak GEL-100 pierwszym modelem „serii GEL-100” przed serią GT-1000. Powstał GEL-LYTE, GT-2000, GEL-KAYANO…

W międzyczasie marka pokusiła się także o wydanie dwóch modeli rowerów triathlonowych, treningowego oraz startowego.

W 2013 r. marka otrzymała nagrodę International Retailer 2013 od Retail and Leisure International (RLI). Jest to międzynarodowa nagroda przyznawana sprzedawcom detalicznym i firmom rozrywkowym, które wyróżniają się w swoich dziedzinach na całym świecie. Marka otrzymała nagrodę za kreatywne koncepcje ASICS w flagowych sklepach ASICS i sklepach z marką ASICS.

Dziś marka stale doskonali swoje produkty. Posiada również globalny team ASICS FrontRunner

Więcej o ewolucji kultowych modeli marki:

Historia ASICS Gel-Kayano 

Historia ASICS Gel -Nimbus