Na naszym blogu dawno nie pojawił się żaden wpis. Czas nadrobić zaległości. W nasze szeregi wstępują nie tylko biegacze długodystansowi. Dzisiejszy wpis jest autorstwa jednego z naszych „braci większych” – kiedyś skoczka, obecnie sprintera, a w przyszłości… Kto wie, może ultrasa? ;)

Sprinterzy w swoim żywiole

Sprinter (z łac. sprinterus lekkoatletus), ssak szybkobieżny z rodziny biegaczy. Gatunek stosunkowo rzadki, występujący jedynie w  rejonie zamkniętych terenów przyjmujących  formę owalu, pokrytych tartanem lub nawierzchnią typu mondo w jego zewnętrznej części oraz trawą w wewnętrznej.

Przedstawiciele tego gatunku przemieszczają się w grupach liczących maksymalnie ośmiu osobników. Rzadkością niezwykłą są grupki większe o jednego lub dwóch osobników.

Sprinterów charakteryzuje muskularna budowa ciała, zarówno  osobników płci męskiej, jak i żeńskiej. Silnie umięśnione kończyny dolne umożliwiają im rozwijanie dużych prędkości na stosunkowo krótkich odcinkach, natomiast dobrze rozwinięta muskulatura kończyn górnych ułatwia im zachowanie równowagi oraz utrzymanie właściwego rytmu podczas biegu.

Ponadto silnie rozbudowana tkanka mięśniowa, szczególnie górnych kończyn,  ma na celu wzbudzić respekt oraz zdobyć przewagę psychologiczną pośród pozostałych członków grupy.

Jednak pomimo swojej muskularnej postury oraz groźnego wyglądu, przedstawiciele gatunku sprinterus lekkoatletus są nerwowi, płochliwi  oraz niezwykle wrażliwi na gwałtowne odgłosy. Nagły wystrzał lub huk powoduje, iż pokonują oni dystans od 60m do 400m, którego jak najszybsze przebiegnięcie stanowi podstawę do ustanowienia hierarchii w grupie.

Warte zaznaczenia  jest to, iż cechą charakterystyczną osobników płci męskiej jest bardzo krótkie owłosienie głowy, które ma za zadanie polepszyć aerodynamikę ciała, choć zdarzają się także osobniki z bujną grzywą.

Sprinter, w przeciwieństwie do swojego kuzyna długasa ( z łac. długasus dystansus ) żywi się wszystkim w myśl stosowanego w grupie zawołania „masa biega!” , nie przywiązując zbytniej uwagi do jakości oraz rodzaju spożywanych posiłków. Za to przywiązuje on szczególną uwagę do środków wspomagających funkcjonowanie jego organizmu. Do grupy tych środków, stanowiących podstawowy pokarm sprintera zaliczyć można produkty węglowodanowe, białkowe, odżywki zawierające l-karnitynę, aminokwasy, mikroelementy oraz witaminy. Ponadto w odróżnieniu od przedstawicieli z gatunku długasus dystansus, z którymi często współdzieli zajmowany obszar, wprost nie znosi  truchtania, wybiegania dłuższego niż 5min. z uwagi na zamiłowanie do prędkości połączone z  awersją wobec pokonywania długich dystansów. Również różnica w przeprowadzanym treningu jest znacząca, gdyż trening przedstawicieli z gatunku sprinter opiera się na ćwiczeniach dynamicznych, szybkościowych mających na celu podniesienie jego zwinności, szybkości oraz dynamiki przy jak najmniejszym wydatku energetycznym.

Sprinterzy w przeciwieństwie do swoich kuzynów długodystansowców preferują ciepłe, a nawet gorące środowisko, umożliwiające im osiąganie maksymalnych prędkości, bez narażenia swojego zdrowia na urazy, ponieważ wraz ze spadkiem temperatury otoczenia rośnie zagrożenie naderwania, zerwania lub naciągnięcia mięśni tworzących ich muskularną budowę ciała. Powoduje to, że w okresie zimowym sprinterzy zamieszkujący obszary nawiedzane przez ujemne temperatury, wyruszają do ciepłych krajów lub też przenoszą się do zamkniętych i ocieplanych pomieszczeń, zwanych halami lekkoatletycznymi. W tym okresie można również zaobserwować  wzmożoną migrację szybko biegaczy do pomieszczeń, zawierających znaczne ilości kilogramów w formie ciężarków oraz przyrządów do ćwiczeń, w których to pracują nad swoją muskulaturą.

I nie jest prawdą, że biali nie potrafią szybko biegać ;)